Zwiedzanie Parku Güell

Położony na wzgórzu park Gaudíego w Barcelonie opiera się na systemie wejść o określonych godzinach i harmonogramie zmieniającym się sześć razy w roku, dlatego warto poznać kwestie praktyczne przed wyruszeniem na miejsce. Ta strona obejmuje zasady wstępu oraz opisuje mozaikowe konstrukcje Strefy Monumentalnej.

Park Güell zajmuje fragment wzgórza Carmel przy Carrer d'Olot, s/n, 08024 Barcelona, Hiszpania. Adres ten znajduje się w dzielnicy Gràcia, mieszkalnej części miasta charakteryzującej się stromymi uliczkami i śródziemnomorską roślinnością. W sąsiedztwie terenu parku znajdują się dwie atrakcje: Muzeum Dom Gaudíego, w którym mieszkał architekt, oraz Bunkry Carmel – punkt widokowy na miasto. Okoliczne dzielnice El Coll i Vallcarca zachowały swoją tradycyjną architekturę i lokalne kawiarnie. Podróżni często łączą zwiedzanie strefy monumentalnej ze spacerem po pobliskich wzgórzach północnej Barcelony, aby podziwiać panoramę miasta z różnych perspektyw.

Jaszczurka z Parku Güell, znana lokalnie jako El Drac, jest symbolem strefy zabytkowej. Ta wielokolorowa rzeźba znajduje się na Smoczych Schodach przy historycznym wejściu, a jej powierzchnia została wykonana techniką trencadís, polegającą na łączeniu nieregularnych kawałków potłuczonej ceramiki. Gaudí zaprojektował to stworzenie zarówno jako artystyczny element centralny, jak i funkcjonalną część systemu odwadniającego parku, gdzie pełni rolę odpływu przelewowego dla podziemnej cysterny. Mimo nazwy nawiązującej do smoka, pod względem anatomicznym jest to salamandra. Schody powstały w latach 1900–1914, a renowacja z 2007 roku naprawiła uszkodzenia wynikające z kontaktu z odwiedzającymi. Zwiedzanie schodów i jaszczurki zajmuje od 10 do 15 minut, a czas ten może się wydłużyć, gdy tworzą się kolejki do zdjęć.

Sala Hipóstila to las 86 żłobkowanych kamiennych kolumn wzniesionych w latach 1906–1914 pod Placem Przyrody. Gaudí zaprojektował tę halę jako targowisko dla osiedla mieszkaniowego, które planował, a jej doryckie proporcje łączą wpływy neoklasyczne z jego własną inwencją strukturalną. Puste kolumny odprowadzają wodę deszczową z położonego powyżej tarasu do cysterny. Zewnętrzne filary pochylają się do wewnątrz, aby amortyzować naciskający na nie ciężar. Sufit tworzą małe kopuły z cegły ceramicznej, ozdobione 18 okrągłymi medalionami trencadís, czyli rozetami, które Josep Maria Jujol zaprojektował i wykonał, aby nawiązać do cykli niebieskich i przyrodniczych. Zwiedzanie hali zajmuje około 10 minut.

Plaça de la Natura to centralna otwarta przestrzeń strefy monumentalnej, sztuczna esplanada o powierzchni 2694 metrów kwadratowych i wymiarach 86 na 43 metry. Zbudowany w latach 1907–1913 i początkowo nazwany Teatrem Greckim, taras ten spoczywa na kolumnach Sali Hipostylowej. Gaudí zaprojektował go jako scenę plenerową dla występów lokalnej społeczności. Pozostawił powierzchnię nieutwardzoną, aby woda deszczowa przesączała się przez grunt, spływała wewnątrz drążonych kolumn i gromadziła się w podziemnej cysternie o pojemności 1200 metrów sześciennych. Z krawędzi placu, obramowanej kolorową, wijącą się ławką, zwiedzający mogą podziwiać panoramę Barcelony i Morze Śródziemne. Przejście przez plac i chwila odpoczynku zajmują zazwyczaj od 15 do 20 minut.

Serpentynowa ławka otacza obwód Placu Natury, wijąc się niczym gigantyczny wąż na długości 110 metrów, co czyni ją najdłuższą ciągłą, falującą ławką publiczną na świecie. Gaudí ukształtował jej krzywizny tak, aby dopasować je do ludzkiej sylwetki, zapewniając komfort osobom podziwiającym widoki, a legenda głosi, że forma powstała poprzez odciśnięcie ciała robotnika w mokrym tynku. Josep Maria Jujol kierował pracami nad powierzchnią trencadís – kolażem z odrzuconych płytek i szkła w formie nieregularnych fragmentów ceramicznych. Poza funkcją dekoracyjną ławka służy jako konstrukcyjna balustrada i stanowi pierwszy etap systemu odwadniającego, który filtruje wodę deszczową do znajdującej się poniżej cysterny. Spacer wzdłuż ławki i chwila odpoczynku zajmują od 10 do 15 minut.

Casa-Museu Gaudí to dom, w którym Antoni Gaudí mieszkał w latach 1906–1925, zanim przeniósł się do warsztatu Sagrada Família. Francesc Berenguer i Mestres zaprojektował budynek w latach 1903–1904 jako dom modelowy mający przyciągnąć nabywców do posiadłości, a Gaudí podpisał plany, ponieważ Berenguer nie posiadał uprawnień architekta. Od momentu otwarcia jako muzeum w 1963 roku, w domu prezentowane są meble, rysunki i przedmioty osobiste Gaudíego oraz jego współpracowników, w tym elementy wykonane dla Casa Batlló i Casa Calvet. Ogrody parku otaczają dom, którego pomieszczenia ukazują modernistyczne zasady Gaudíego zastosowane w codziennych wnętrzach. Zwiedzanie trwa od 30 do 45 minut.

Turó de les 3 Creus to najwyższy punkt w Parku Güell, położony na wysokości 182,30 m n.p.m., oferujący panoramiczny widok 360 stopni na miasto. Gaudí planował w tym miejscu kaplicę, ale odkrycie prehistorycznych szczątków pokrzyżowało te plany. Zamiast niej wzniósł kamienny zabytek znany jako Kalwaria, którego forma nawiązuje do budowli prehistorycznych. Szczyt wieńczą trzy kamienne krzyże – dwa z nich wskazują kierunki świata, a trzeci ma kształt strzały. Podróżni docierają na szczyt, wspinając się po kamiennych schodach wykutych w zboczu wzgórza, a wielu z nich zostaje tu na zachód słońca. Wejście i zejście zajmuje od 20 do 30 minut.